tag:blogger.com,1999:blog-28029048985496658262011-04-21T11:03:07.699-07:00Janihttp://www.blogger.com/profile/12348320751354155008noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-2802904898549665826.post-49367929304884760152008-04-25T21:24:00.000-07:002008-04-25T21:56:54.401-07:00...και έτσι αρχίζω να γράφω το παρακάτω κείμενο, απευθυνόμενος, όπως θα<br />διαπιστώσετε σε δυαδικτιακούς φίλους και συντρόφους...<br />Στόχος του κειμένου δεν είναι άλλος από την ξεκάθαρη διατύπωση του<br />πολιτικοκοινωνικού σκεπτικού μου, γνωρίζοντας πως όσες φορές και να τα πούμε<br />από κοντά, ο λεγόμενος «πύρινος λόγος» οφείλει να είναι γραπτός...<br /><p align="left"><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span>1) Σήμερα και λίγο χθες...</span><br /></strong>Θα ξεκινήσω το σκεπτικό μου αποτυπώνοντας στο χαρτί ορισμένες βασικές<br />διαπιστώσεις, που για τους περισσότερους ενδεχομένως να αποτελέσουν<br />προπαίδεια αλλά για άλλους απίστευτες ριζοσπαστικές συλλήψεις της ανθρώπινης<br />(δια)νόησης: </p><p align="left"><br />􀂷 Η ιστορία της ανθρωπότητας εξελίσσεται χαοτικά και όχι γραμμικά, δηλαδή<br />«από μία απειροελάχιστη αλλαγή στις αρχικές συνθήκες οδηγούμαστε σε<br />τελείως διαφορετικά αποτελέσματα, συγκριτικά με τα αναμενόμενα».<br />􀂷 Το μόνο υπάρχον πολιτικό υποκείμενο είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.<br />􀂷 Το μηδέν δεν αποτελεί αριθμό, αλλά σύμβολο απουσίας αριθμού, όπως το<br />μαύρο απουσία χρώματος (παραλληλισμός με αποιδεολογικοποίηση).<br />􀂷 Τα πάντα «ρει» και «εν αρχή ειν ο λόγος».<br />􀂷 Αμφισβητώ => σκέπτομαι => υπάρχω.<br />􀂷 Ο φυσικός κόσμος αποτελείται από ύλη και μόνο ύλη (υπό συνθήκες<br />ταυτίζεται με την ενέργεια) και οποιαδήποτε προσπάθεια περιγραφής του<br />με μεταφυσικούς (θρησκεία, αστρολογία, μαγγανεία, σολωμονική), παρα–<br />οτιδήποτε όρους (π.χ. παραψυχολογία) το μόνο που κατορθώνουν είναι να<br />οδηγήσουν το σύχγρονο πνεύμα σε μονοπάτια του Μεσαίωνα.<br />􀂷 Κάθε κίνηση και στάση του υποκειμένου στον κοινωνικό χωροχρόνο είναι<br />πολιτική και δεν μπορεί να νοηθεί ως αποτέλεσμα μιας άλλης<br />χαρακτηριστικής του ιδιότητας.<br />􀂷 Τόσο η πράξη, όσο και η σκέψη όταν δεν συνδέονται διαλεκτικά και<br />λειτουργούν – η κάθε μία ξεχωριστά - ως αυτοσκοπός, η κατάληξη δεν είναι<br />άλλη από την δημιουργία ενός αλλοτριωμένου, αυτοεπιβεβαιωμένου<br />“είναι”.<br />􀂷 Οι διεργασίες του πνεύματος (π.χ. επιστήμη, τέχνη) έχουν μηδενικό<br />αποτέλεσμα όταν εγκλωβίζονται στο υποκείμενο και δεν αποσκοπούν στη<br />διαμόρφωση του κοινωνικοφυσικού «όλοντος».<br />􀂷 Επανάσταση είναι η βίαια αλλαγή της πολιτικής σκηνής, μόνο όταν το βέλος<br />χρόνου είναι καθολικώς ανθρωποκεντρικό, αλλιώς πρόκειται για δικτατορία.<br />􀂷 Το ύψιστο αγαθό που χρίζει θυσίας είναι η ελευθερία και όχι η ευτυχία,<br />καθώς το δεύτερο αποτελεί πάντα προϊόν κοινωνικής υποβολής.<br />􀂷 Τσαρλατάνος είναι αυτός που έχει απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις.<br />􀂷 Δεν δύναται να περιγράψουμε με σαφήνεια το μέλλον γιατί δεν ξέρουμε<br />όλες τις συνθήκες του παρόντος.<br />􀂷 Η φιλοσοφία, η πολιτική και οποιαδήποτε άλλη μη πειραματική<br />επιστημονική θεώρηση, όπως δημιουργήθηκε από την ανθρώπινη νόηση,<br />έτσι ακριβώς μπορεί και να καταστραφεί.<br />􀂷 Το πάθος για την καταστροφή είναι δημιουργικό πάθος.<br />􀂷 Οιαδήποτε απόφαση και δράση του υποκειμένου στο φυσικό κόσμο έχει<br />αποκλειστκώς εγωκεντρικά κίνητρα – δεν υπάρχει αλτρουισμός -.<br />􀂷 Η ιδέα της ιδεολογικής επανάστασης πέθανε, ζήτω η νέα ιδέα.<br /><span style="font-size:0;"></p></span><p align="left">Θα μπορούσαν να προστεθούν εκατομμύρια ακόμη bullets, ωστόσο πιστεύω<br />ότι τα περισσότερα θα αποτελούσαν παράγωγα των προηγουμένων ή του<br />συνδυασμού αυτών. </p><p align="left"><br /></p><p align="left"><strong><span style="font-size:130%;">2) Ένας διάλογος για αρχή...</span><br /></strong>Κωστάκης: Ρε συ Πάνο, θέλω να τα πω, χωρίς να με ρωτήσουν, θέλω να τα πω, όσα<br />υπάρχουν στο μυαλό...<br />Παναγιωτάκης: Στη βάρεσε ο Νταλάρας στα νεύρα ε; Κόψ’ τον...<br />Κ: Όχι ρε, χωρίς πλάκα, έχει καιρό τώρα που με προβληματίζουν, αλλά μια τα λέω<br />μισά, μια δεν τα λέω καθόλου, δεν ξέρω ούτε καν τί ακριβώς είναι...<br />Π: Άντε λέγε ρε, θα το βρούμε...αλλά μην νομίζεις ότι είσαι ο μόνος...<br />Κ: Κι εσύ έτσι είσαι ρε;<br />Π: Όχι ρε, εγώ μια χαρά είμαι, με τη δουλίτσα μου, το σπιτάκι μου, την<br />οικογένεια...αλλά άλλοι που βλέπω στο δρόμο και στη δουλειά, συνέχεια με<br />κατεβασμένο το κεφάλι είναι, λες και ζουν ένα μαρτύριο...εμ αν δεν βγαίνει ο<br />άνθρωπος να ξεσκάσει λίγο και όλο κάθεται και δουλεύει, έτσι γίνεται...ζόμπι...<br />Κ: Καλά ρε με δουλεύεις; Στη δουλειά είσαι με σύμβαση εννιά μηνών, το σπίτι θα το<br />ξεχρεώσεις σε 25 χρόνια και την οικογένεια την βλέπεις πάνω από 2 ώρες μόνο<br />την Κυριακή όταν πάτε όλοι μαζί σε καμιά ταβέρνα...απλά είσαι αναίσθητος ως<br />το κόκαλο...<br />Π: Δεν είμαι καθόλου αναίσθητος...ίσα ίσα, επειδή νοιάζομαι για τους δικούς μου<br />ανθρώπους και φυσικά για την πάρτη, μου δουλεύω σα το σκυλί...και τί θες να<br />κάνεις ρε, να κάθεσαι να ρεμπελιάζεις; Αφού μαζί το λέγαμε τις προάλλες...η<br />ξεκούραση δεν λέει αν δεν έχεις κουραστεί πριν...<br />Κ: Ναι ρε συμφωνώ, δεν λέω αυτό...απλά...να...δεν ξέρω μου φαίνονται όλα τόσο<br />μέτρια...μέτρια δουλειά, μέτρια μόρφωση, μέτρια καθημερινότητα, μέτριο<br />συναίσθημα...<br />Π: Ωχ, σε πιασαν πάλι τα κουλτουριάρικά σου!...<br />K: Ρε θα με νευριάσεις...ακριβώς αυτά μου τη σπάνε και όχι μόνο σε εσένα, σε<br />όλους...με το που ακούσει κάποιος οτιδήποτε δεν έχει σκεφτεί ο ίδιος και πάει<br />να πιάσει μια ουσία αμέσως το απαξιώνει...μάλλον δεν τον θέλει κανείς τον<br />προβληματισμό, κανείς δεν αναρωτιέται, αν αυτά που θεωρούμε στάνταρ είναι<br />όντως στάνταρ...<br />Π: Δηλαδή τί θες να πεις;...ρε συ, τί έγινες...αναρχοκομμούνι;!;...<br />Κ: Ναι, να τώρα σε λίγο θα πάω στην πορεία να πλακώσω μπάτσους!!!...Τί λες ρε,<br />πλάκα μας κάνεις, σοβαρός άνθρωπος είμαι...<br />Π: Τέλος πάντων...κάτσε λίγο να στα πω γιατί μου φαίνεται τα ‘χασες και συ από το<br />πολύ διάβασμα...α, τί γίνεται τελειώνεις με το μεταπτυχιακό;...<br />Κ: Ε...σιγά, σιγά...μετά, αφού τελειώσω να δούμε τί θα γίνει...<br />Π: Καλά εντάξει, θα τα πούμε μετά αυτά...Λοιπόν άκου...Θα τελειώσεις -πρώτα ο<br />Θεός- με τις σπουδές σου, θα βρεις καμιά καλή δουλειά, θα κοιτάξεις να παίρνεις<br />βέβαια κανά 3χίλιαρο το μήνα, γιατί έτσι όπως πάνε τα πράγματα, δεν θα έχει<br />ούτε δώρο στις γιορτές στο μισθό, ούτε ασφάλιση, ούτε σύνταξη, ούτε<br />τίποτα. Πες –χτύπα ξύλο- παθαίνεις κάτι βρε αδελφέ...ποιος θα γυρίσει να σου<br />δώσει βοήθεια, το κράτος; Ρε γι αυτό σου λέω, βρες τη δουλίτσα σου τη μόνιμη<br />και τη γυναικούλα σου με την επίσης μόνιμη δουλίτσα της και κράτα την καβάτζα<br />σου...όχι για τα γούστα και τις πολυτέλειες, αλλά για την ώρα ανάγκης...<br />Κ: Ναι ρε συ, δίκιο έχεις, αλλά και σε αυτά που λες κάτι δεν μ’ αρέσει...δεν σου<br />κάνει εντύπωση πως οι άνθρωποι που έχουν τη δικιά σου κοσμοθεωρία και είναι<br />υποδείγματα υπόληψης και ηθικής είναι οι βολεμένοι...να, πάρε παράδειγμα<br />τους πολιτικούς, τους στρατιωτικούς, τους παπάδες και τους δημόσιους<br />υπάλληλους...όλοι τάξη και ηθική, όλοι του Θεού...ναι αλλά εμείς τους<br />πληρώνουμε, εμείς τους ταΐζουμε, για να βγαίνουν να μας κάνουν μαθήματα<br />καλής αγωγής...με τα λεφτά μας ρεεεε!!!...<br />Π: Ρε, αφού τα ‘χουμε πει αυτά, και εγώ τους βολεμένους εξυπνάκηδες τους<br />συχένομαι...εγώ δεν λέω να αρχίζεις να πιστεύεις σε βουλευτάδες, θεούς και<br />δαίμονες...αυτά είναι του προηγούμενου αιώνα ή καλύτερα της προηγούμενης<br />χιλιετίας...το θέμα σήμερα είναι η επιβίωση και μαγκιά του, όποιος μπορεί να<br />εξασφαλίσει και τα γούστα...<br />Κ: Ναι ρε συ Πάνο όμως, άμα είναι έτσι γιατί δεν το γυρνάς στην παρανομία, στο<br />λαθρεμπόριο και στις «εισαγωγαι –εξαγωγαί» καλλονών από το ανατολικό<br />μπλοκ;...θα κολυμπήσεις στο χρήμα...<br />Π: Θα σου απαντήσω ειλικρινά...μόνο επειδή φοβάμαι μην με πιάσουν...για<br />κανέναν άλλο λόγο...γιατί ρε, είναι κακό να κλέβεις τον κλέφτη; όλοι κλέφτες<br />είναι, από τον κυρ Αντώνη τον μανάβη απέναντι, μέχρι τη ΣΔΟΕ και τους<br />βουλευτές που κυκλοφορούν με τις υπερλουξ μερσεντές...ξύπνα κοροΐδο Κώτσο,<br />ξύπνα...<br />Κ: Καλά τώρα νομίζεις ότι μου λες κάτι καινούργιο;; από πιτσιρίκια όλους έτσι μας<br />μεγαλώσανε...βιτρίνα και θέαμα, ουσία πουθενά...δεν τους ένοιαζε τί έμαθα<br />στο σχολείο αλλά τί βαθμό πήρα και φυσικά τί βαθμό πήραν και τα άλλα<br />παιδάκια...δεν τους έννοιζε αν δεν ήθελα να διαβάσω ή αν είχα ταλέντο σε κάτι<br />άλλο, πιο χειρονακτικό, αθλητικό ή μουσικό...ήθελαν βαθμούς, ήθελαν<br />πανεπιστήμιο, ήθελαν πτυχίο, ήθελαν παντρειά, ήθελαν, ήθελαν, ήθελαν,<br />ήθελαν...κι εγώ ρε φίλε, τι κάνω εγώ, ποιος με ρώτησε;;;.........<br />Π: Καλά τώρα...υπερβάλεις, εσύ δεν διάλεξες τίποτα, όλα για «την ψυχή της μάνας<br />σου» τα έκανες;...<br />Κ: Φυσικά και όχι...φυσικά και στα περισσότερα συνέβαλλα κι εγώ...απλά ρωτάω:<br />ποιος πιστεύει πραγματικά ότι οι επιλογές του είναι προσωπικές και όχι<br />συνοθήλευμα των επιθυμιών των ανθρώπων που αγαπάει και θέλει να τους<br />βλέπει χαρούμενους;...<br />Π:..............................<br />Κ: Έτσι μπράβο, τώρα δεν μιλάς...φυσικά....ποιος σε ρώτησε αν ήθελες να γίνεις<br />μπαμπάς στα 26 και αναγκαστικά να μπεις στο εμπόριο με τον μπαμπά<br />σου;;...εγώ θυμάμαι μου έλεγες για τα άστρα και το διάστημα, για τους πλανήτες<br />με δύο ήλιους και τρία φεγγάρια...<br />Π: Άστο αυτό τώρα, από αλλού ξεκινήσαμε και αλλού φτάσαμε...<br />Κ: Ρε να, γι αυτό ακριβώς, επειδή τα σκέφτομαι όλα αυτά πολύ τις τελευταίες<br />μέρες, δεν στο είπα, αλλά άρχισα να αμφισβητώ...άρχισα να προσπαθώ να βρω<br />μια λύση...ξέρεις πολλοί λένε πολλά...κάτι πρέπει να ισχύει, όχι όλα, έστω κάτι<br />μικρό...ρε συ βαρέθηκα να «κοιμάμαι»...να πηγαίνω εκεί που μου λέει η<br />διαφήμιση να πάω, να πρέπει να δώσω 500εύρα για ένα καλό ντύσιμο, να<br />πιστεύω ότι πιστεύει ο Χατζηνικολάου, η Τρέμη, η Στάη, ο Πρετεντέρης, και όλοι<br />οι άλλοι βλαμμένοι που την βλέπουνε δημοσιογραφικοί σταρ και βιάζουν την<br />πραγματικότητα με τα τζάμπα από τους χορηγούς πανάκριβα κοστούμια...<br />Π: Και τί να κάνουμε δηλαδή ρε συ πολιτικάντη;; επανάσταση;;; τί;;; όλα<br />απέτυχαν...καλύτερα ήταν στη Ρωσία, στην Κίνα, στην Κούβα, στη Ν.Κορέα, στην<br />Ισπανία από ΄τι εδώ;;;.......<br />Κ: Ρε στο είπα από την αρχή...δεν πιστεύω σε αυτά...απλά έχω την εντύπωση οτί<br />μας αναλογούν πολύ περισσότερα από αυτά που μας αφήνουν, με μορφή<br />παξιμαδιού...έχουν 5 νοματαίοι και το ψωμί και το μαχαίρι...ενώ και τα δύο εμείς<br />τα φτιάξαμε...<br />Π: Καλά κριτική και αντιπολίτευση ξέρω να κάνω και εγώ...τί προτείνεις ρε;; έχεις<br />βρει τη λύση και μας την κρατάς για έκπληξη;;;;;.........<br />Κ: Νομίζω ότι η λύση δεν θα βρεθεί –ούτε και πρέπει να βρεθεί- από ένα άτομο,<br />αυτό είναι δουλειά της κοινωνίας...το μόνο που μπορεί να κάνει ο καθένας<br />μόνος του, νομίζω είναι να βρει κι άλλους...να μιλήσει, να σκεφτεί, να<br />αμφισβητήσει...όλα βρομάνε ρε...σαπίλα παντού...στο δημόσιο, στο<br />ιδιωτικό....καλά οι υπόλοιποι δεν τη βλέπουν;;;<br />Π: Φυσικά και την βλέπουν ρε συ, αυτοί δεν πληρώνουν τη βενζίνη διπλάσια σε<br />σχέση με πριν μια 7ετία, δεν παίρνουν μισθό 900 ευροπουλάκια και μόνο τα<br />έξοδα του σπιτιού βγαίνουν 500 το μήνα;;;...απλά μία είναι η κοσμοθεωρία της<br />εποχής μας: ότι φάμε, ότι πιούμε, κι ότι...<br />Κ: Ξέρω, ξέρω...αρπάξει ο κώλος μας......<br />Π: Πάντως, σε βλέπω πολύ ενθουσιασμένο...τί έγινε;<br />Κ: Δεν είναι ενθουσιασμός φίλε μου, οργή είναι, οργή για τους φόρους, τα<br />πρόστιμα, τις τράπεζες, την «κληρονομική δημοκρατία»...<br />Π: Καλά ρε...εδώ θα μαστε και θα το δούμε...αλλά άμα είναι να ξυπνήσουμε, πρέπει<br />να ξυπνήσουμε όλοι μαζί, γιατί ένας ένας το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να<br />χειροτερέψει τη θέση του...κάτι πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε όλοι...<br />Κ: Ε...κοίτα, αρχικά μπορείς να βρεις πολλούς ανθρώπους που ασχολούνται με κάτι<br />πέρα από το πως θα είναι στη μόδα και πόσες δουλειές θα κάνουν για να<br />ξεχρεώσουν τις κωλοτράπεζες, τους σημερινούς αληθινότατους<br />βρικόλακες............................... Α ρε και να διαβάζανε όλοι την τόσο πλούσια<br />ιστορία της ανθρώπινης διανόησης...σίγουρα θα είχαμε διαολοστείλει τους «5<br />νοματαίους»....<br />Π: Τελικά μάλλον είναι ζήτημα –τουλάχιστον- αξιοπρέπειας.... </p><p align="left"></p><p align="left"><br /><span style="font-size:130%;"><strong>2) Σήμερα σκέτο...<br /></strong></span>Θα ήθελα, τουλάχιστον όσο μου επιτρέπει η ηλικία και εμπειρία μου, να<br />επιχειρήσω να κατανοήσω τη σημερινή –ας πούμε- πραγματικότητα...<br /><strong>=> Πολύ γενικά και αρχικά...<br /></strong>Ξεκινά το υποκείμενο και διαμορφώνει χαρακτήρα από τη στιγμή που δέχεται<br />ερεθίσματα του εξωτερικού κόσμου και τα επεξεργάζεται. Ως χαρακτήρας του<br />υποκειμένου νοείται το σύνολο των χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς του,<br />τα οποία δεν μεταβάλλονται σε παρατηρίσιμο βαθμό κατά τη διάρκεια του<br />υπολοίπου βίου. Τα χαρακτηριστικά αυτά παίζουν σπουδαίο ρόλο στη<br />δυνατότητα του υποκειμένου να σκεφτεί και ενεργήσει, σύμφωνα με τα<br />συμπεράσματα του ιδίου, στα οποία κατέληξε μετά την επεξεργασία των<br />εξωτερικών συνθηκών, και όχι στα ετοιμοπαράδοτα συμπεράσματα, που<br />δέχεται από τον εξωτερικό κόσμο.<br />Τα παιδικά χρόνια δεν αποτελούν την πιο τρυφερή ηλικία, καθώς το πιτσιρίκι<br />αναγκάζεται για πρώτη φορά στη ζωή του να έρθει αντιμέτωπο με την<br />σκληρότητα, ανταγωνιστικότητα, ζηλοφθονία των υπόλοιπων πιτσιρικιών και<br />μετέπειτα ανθρώπων.<br />Καθώς ο αριθμός των συσσωρευμένων εμπειριών αυξάνεται, αυξάνεται<br />παράλληλα και η δυνατότητα του υποκειμένου να τις συνδυάσει και κριτικάρει.<br />Αποτέλεσμα τις διεργασίας αυτής είναι -ανάλογα πάντα με το υποκείμενο- η<br />αυτονομία της σκέψης και δράσης από το περιβάλλον της παιδικής εξάρτησης,<br />την οικογένεια.<br />Σύμφωνα όμως με την προηγούμενη θεώρηση, το υποκείμενο αντλεί<br />ερεθίσματα από το σύνολο του εξωτερικού κόσμου και όχι μόνο από την<br />οικογένεια. Σε αυτό το σημείο ακριβώς παρουσιάζεται η προβληματική που θα<br />επιχειρήσω να εξετάσω παρακάτω...γιατί –πολύ απλά- εκατομμύρια<br />υποκείμενα πεθαίνουν χωρίς να έχει λάβει ποτέ χώρα οποιοδήποτε είδος<br />αυτονομίας στη σκέψη και πράξη. Η προβληματική με άλλα λόγια<br />επικεντρώνεται στο γεγονός ότι η σκέψη του σύγχρονου ενήλικου κάθε άλλο<br />παρά αυτόνομη από τις εξωτερικές συνθήκες είναι.<br />Αρχικά το προηγούμενο συμπέρασμα δεν φαντάζει καθόλου προβληματικό,<br />καθώς σύμφωνα με άλλες αναλύσεις η σκέψη εξαρτάται σε μέγιστο βαθμό από<br />τα ερεθίσματα, τα ερεθίσματα του εξωτερικού κόσμου, δηλαδή την κοινωνία<br />και επομένως καμία σκέψη δεν δύναται να είναι ανεξάρτητη των ερεθισμάτων<br />που μεταφέρονται στον εγκέφαλο μέσω των αισθήσεων.<br />Εντούτοις, το πιο σύγχρονο και παράλληλα σημαντικό δεδομένο δεν είναι άλλο<br />από τη δυνατότητα πλέον τις παρουσίασης από ορισμένους μηχανισμούς μιας<br />τελείως διαστρεβλωμένης εικόνας της πραγματικότητας, έτσι ώστε αυτό που<br />νοείται πλέον ως σωστό και αληθές να εξυπηρετεί τον ακριβώς αντίθετο σκοπό.<br />Στο σημείο αυτό ακριβώς οφείλει κατά τη γνώμη μου να εισβάλλει σε κάθε<br />σύγχρονη ανάλυση της πραγματικότητας η έννοια της φαινομενικότητας. Με<br />βάση την ύπαρξη αυτής της κοινωνικής φαινομενικότητας μπορούν, όπως<br />αρχίζει να διαφαίνεται, να αναλυθούν και ερμηνευτούν τα περισσότερα<br />χαρακτηριστικά του μέσου όρου αντιμετώπισης των κοινωνικών ζητημάτων – ή<br />καλύτερα όλων των μη προσωπικών ζητημάτων - .<br />Με βάση τις προηγούμενες θεωρήσεις, το υποκείμενο, το οποίο αλληλεπιδρά<br />συνεχώς με το κοινωνικό του περιβάλλον και εξάγει τα συμπεράσματά του<br />αναλύοντας τις εξωτερικές συνθήκες, θα αντιστεκόταν στην προσπάθεια<br />οιουδήποτε εξωτερικού παράγοντα να μεταβάλλει αρνητικά τις συνθήκες αυτές.<br />Με άλλα λόγια από την πρώτη στιγμή που θα εθίγετο η -έστω σε συγκεκριμένο-<br />βαθμό ευημερία του, του υποκείμενο θα αντιστεκόταν αυτεπαγωγικά στην<br />αλλαγή αυτή. Επομένως το μόνο ουσιαστικό το οποίο δύναται να προσδιορίσει<br />τη σύγχρονη μαζική αντιμετώπιση εκ μέρους του συνόλου των υποκειμένων,<br />των αλλαγών που μειώνουν το βαθμό ευημερίας, είναι το εξής: τρέλα...<br />Ωστόσο, δεν είναι τόσο «τρελό» όσο παρουσιάζεται αρχικά. Το σύγχρονο<br />«πλήθος» κουβαλάει σε κάθε «αμφισβητησιακή» του σκέψη την ήττα των<br />κοινωνικοπολιτικοιδεολογικών κινημάτων του 19ου αιώνα. Το σύγχρονο<br />παγκόσμιο κοινωνικό σύστημα, το οποίο από το σημείο αυτό θα ονομάζω<br />«Μήτσο» (γιατί η λέξη καπιταλισμός, από το υπερβολικό αναμάσημα, άρχισε<br />και μου τη δίνει στα νεύρα), επιβλήθηκε και φανερώθηκε στις αρχές του<br />προηγούμενου αιώνα ως «από μηχανής θεός», ο οποίος ξετίληξε το πολιτικό<br />κουβάρι, έκοψε και έραψε τα χαρακτηριστικά των διάφορων κινημάτων και<br />επέφερε το λεγόμενο τρίπτυχο: ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Το τρομακτικά<br />διαφορετικό χαρακτηριστικό του Μήτσου συγκριτικά με τα προγενέστερα<br />κοινωνικά συστήματα είναι ότι η επιβολή και διαιώνιση του γίνεται μέσω της<br />«δημοκρατικής» ετοιμυγορίας των πολιτών – υπηκόων. Τα ίδια δηλαδή τα<br />υποκείμενα διαιωνίζουν ένα σύστημα , το οποίο παρουσιάζει ως μοναδικό<br />αποτέλεσμα τη μείωση των βαθμών ελευθερίας και συνεπώς ευημερίας τους.<br />Οφθαλμοφανές πλέον καθίσταται το γεγονός, πως η μηδενική αμφισβήτηση εκ<br />μέρους των υποκειμένων και η πλήρης απαξίωση οιασδήποτε<br />ανατρεπτικότητας, δεν προκύπτουν από την επεξεργασία των εξωτερικών<br />συνθηκών, αλλά από κάτι αορίστως –άλλο-. Στο σημείο αυτό ηθελημένα δεν<br />χρησιμοποιώ τον όρο αντικειμενικότητα, καθώς κατά τη γνώμη μου το<br />αντικειμενικό ταυτίζεται με το ποσοστιαία υψηλό υποκειμενικό και δεν<br />βρίσκεται πιο κοντά από το δεύτερο στη φυσική, μαθηματική ή αλλιώς<br />επιστημονική αλήθεια.__</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2802904898549665826-4936792930488476015?l=jani1936.blogspot.com' alt='' /></div>Janihttp://www.blogger.com/profile/12348320751354155008noreply@blogger.com3